Queensland Üniversitesi'nde 1927 yılında Prof. Thomas Parnell tarafından başlatılan Zift Damlası Deneyi, dünyanın en uzun soluklu laboratuvar çalışması olarak kayıtlara geçti. Bu dikkat çekici deney, gözle görülür şekilde katı olan ziftin aslında ne kadar inanılmaz bir yavaşlıkla aktığını kanıtlama hedefi taşıyor. Deney, maddenin yüksek viskozitesini (akışkanlığa karşı direnç) bir huniden süzülen zift damlaları aracılığıyla inceliyor.
Deneyin Kökeni ve Bilimsel Amacı
Prof. Dr. Thomas Parnell, öğrencilerine viskozite kavramını açıklamak ve bazı maddelerin katı görünümünün yanıltıcı olabileceğini göstermek amacıyla bu eşsiz deneyi başlattı. Oda sıcaklığında sert ve kırılgan bir yapıda olan zift, aslında son derece ağır bir tempoyla akma özelliğine sahip. Parnell, zifti ısıtarak 1927'de bir cam huniye yerleştirdi. Üç yıl süren beklemenin ardından, 1930'da huninin mührünü kırarak damlama sürecini resmen başlattı.
Onlarca Yıl Süren Gözlemler
Deneyin başlangıcından bu yana geçen 90 yılı aşkın sürede, huniden sadece 9 damla düştü. İlk damla 1938'de gözlemlenirken, Prof. Parnell 1948'deki vefatından önce yalnızca ilk iki damlaya tanıklık edebildi. Onun ardından deney, Prof. John Mainstone'un sorumluluğunda sürdürüldü ve 2005 yılında Ig Nobel Fizik Ödülü'ne layık görüldü. Damlaların düşme aralıkları zamanla değişiklik gösterdi; ilk yedi damla ortalama 8 yılda düşerken, sonraki damlaların düşüş süreleri uzadı. Bu durumun, binaya monte edilen klima sistemiyle ilişkili olduğu düşünülüyor. Klima, ziftin maruz kaldığı ortalama sıcaklığı düşürerek viskozitesini artırmış olabilir. Deney, bilim dünyası ve meraklılar tarafından halen büyük bir ilgiyle takip edilmekte.
